نفسم

نفسم

چندیه وا تنم و به زیر ساتم نفسم

مست باوینه ی پر عطر صداتم نفسم

عهد بستم که تو ن هیچ به تهنا نهلم

پس قافم که روی باز واباتم نفسم

چه غم ار حونمه تو کردیه ویرون و خراو

زار و پابسته به او بند پلاتم نفسم

عمر مو پیش کشت تا که نمیری ای گل

مرگ ایر باز بیاهه به نیاتم نفسم

دی بهار و گل و نسرین و چمن سی چنومه

مو که سرمست چویلای میاتم نفسم

شعر از فریده چراغی

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید